Jan Harmsen

Was patiënt bij het ZRTI

Interview

"Je vergeet in het ZRTI bijna waarom je er bent"

Jan Harmsen had al goede verhalen gehoord over het ZRTI. Toen hij zelf een behandellocatie moest kiezen, hoefde hij dan ook niet lang over na te denken. In het ZRTI voelde hij zich als mens echt gezien.

Twee jaar geleden verhuisden voormalig heftruckchauffeur Jan Harmsen en zijn vrouw Heleen van Zwijndrecht naar Nieuwdorp. “We wilden al langer naar Zeeland en zagen in dit dorp een mooi nieuwbouwproject. We pakten de kans en hebben er geen moment spijt van gehad. Het is hier prachtig wonen.” De gedroomde rust werd verstoord toen tijdens een operatie een tumor in de blaas van Jan werd ontdekt. “Ik werd doorverwezen naar het Erasmus Ziekenhuis. Vanwege een te lage nierwaarde was een bestralingstraject de enige behandeloptie. Ik kreeg de keuze: bestralen in Rotterdam of in Vlissingen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Allereerst natuurlijk vanwege de afstand, maar ook omdat ik al goede verhalen had gehoord over het ZRTI. ‘Het wordt Vlissingen’, zei ik.”

“Heldere uitleg”
Zodoende volgde er een intakegesprek bij dokter Coen. “Gelijk bij mijn eerste binnenkomst bij het ZRTI voelde het vertrouwd. Een fijne sfeer, een hartelijk welkom en iedereen even lief en aandachtig. Een heel verschil toch met grotere ziekenhuizen. In het ZRTI voelde ik me echt als mens gezien. Dokter Coen legde heel helder uit wat er voor mij nodig was: een traject van 33 bestralingen.” Best pittig, 6,5 week op elke werkdag van Nieuwdorp naar Vlissingen. “Gelukkig mocht ik met de taxi. Goed geregeld, want het ging altijd heel soepel. Al met al kostte het per dag een uurtje. Tijdens de bestraling zelf voelde ik niet veel, ik was alleen wat moe. En ik had het regelmatig koud, maar dokter Coen vertelde dat dit bij meer mensen gebeurt. Na afloop van de behandelingen merkte ik wel dat ik er echt van moest herstellen. Maar je weet waar je het voor doet. Het zal bij mij nooit helemaal beter worden, maar de artsen zetten alles in om het zoveel mogelijk te bestrijden. Hopelijk heeft de bestraling daar flink aan bijgedragen.”

“Fijne mensen”
In de periode waarin meneer Harmsen werd behandeld waren er veel coronamaatregelen van kracht. “Daar werd echt goed rekening mee gehouden. Er zaten nooit veel mensen in de wachtkamer en er was voldoende afstand. Toch lukte het de medewerkers steeds om het contact warm en persoonlijk te houden. Er was altijd tijd voor een praatje, ze vroegen altijd hoe het met me ging. De bezoekjes gingen allemaal zo vloeiend, ik vond het helemaal niet vervelend om ernaartoe te gaan. Juist door de fijne mensen vergeet je bij het ZRTI soms gewoon waarom je er bent. En dat is een groot compliment waard.”